بر روی ما نگاه خدا خنده می زند

هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم

زیرا چو زاهدان سیه کار خرقه پوش

پنهان زدیدگان خدا می نخورده ایم

پیشانی ار زداغ گناهی سیه شود

بهتر زداغ مهر نماز از سر ریا

نام خدا نبردن از آن به که زیر لب

بهر فریب خلق بگویی خدا، خدا!

ما را چه غم که شیخ، شبی در میان جمع

بر رویمان ببست به شادی در بهشت

او می گشاید...او که به لطف و صفای خویش

گویی که خاک طینت ما را زغم سرشت

طوفان طعنه خنده ی ما را زلب نشست

کوهیم و در میانه ی دریا نشسته ایم

ماییم ...ما که طعنه ی زاهد شنیده ایم

ماییم...ما که جامه ی تقوی دریده ایم

زیرا درون جامه به جز پیکر فریب

زین هادیان راه حقیقت ندیده ایم!

آن آتشی که در دل ما شعله می کشید

گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود

دیگر به ما که سوخته ایم از شرار عشق

نام گناهکاره ی رسوا نداده بود

بگذار تا به طعنه بگویند مردمان

در گوش هم حکایت عشق مدام ما

(هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت است در جریده ی عالم دوام ما.)